• Manon

De eerste dag van de rest van mijn leven

Hoelang nog tot mijn volgende vergadering? En heb ik daarna nog tijd om even een banaantje te eten? Rijd eens door, slome Harrie! Je mag hier 80 hoor, met die Volkswagen! En hoelaat is Nick eigenlijk thuis straks? Dan moet ik nu snel boodschappen gaan doen, anders ben ik te laat voor de bestuursvergadering vanavond. Oh en laat ik meteen even mijn agenda checken voor morgen. Heb ik tussendoor wel tijd om even mijn moeder te bellen om haar te feliciteren met haar verjaardag? Laat ik maar even een herinnering in mijn telefoon zetten om 14:00 uur. Dan heb ik wel even 5 minuutjes.

21:15 uur. Dan heb ik nog 1 uur om te relaxen voordat ik moet gaan slapen. Opschieten dus! Anders ben ik niet voldoende uitgerust voor de dag van morgen. Even Instagram checken. Hé, is het nu al 21:45? Schiet op Manon, ontspan!


Maar twee keer in de afgelopen week stond de tijd even stil. De geboorte van het kleine meisje Julie die nog haar hele leven tijd heeft, en het sterven van het oude mannetje Gerard die zijn hele leven tijd heeft gehad. Beiden levend in het hier en nu. Hun lichamen vertellen zelf wanneer het moe is of honger heeft. Maar beiden hunkerend naar liefde, warmte en aandacht. Een warme hand strijkt langs hun wangen: ‘Stil maar, ik ben hier’. Geluk en verdriet rollen over mijn wangen.


Ik denk ik aan de man in de grot. De man die de zandloper vasthoud. ‘De Timekeeper’. Zou hij me horen? Of me misschien zelfs zachtjes toespreken? Misschien is hij wel het stemmetje in mijn hoofd. Het stemmetje dat me elke dag verteld dat ik mijn tijd niet moet verdoen. Kiezen voor nú, niet voor later. Leven met de dag. Kiezen voor mezelf, en daarmee voor anderen. Want het zand stroomt altijd door: elke dag, elke minuut en elke seconde. Wat als ik nu weer op tijd ‘0’ stond, net als kleine Julie? Wat zou ik dan anders doen? En wat als ik nu, net als Gerard, op tijd ‘100’ zou zijn aangekomen? Waar zou ik dan spijt van hebben gehad?


Vandaag sta ik op een tweesprong. Eigenlijk net als iedere dag. Het leven omarmen zoals het is, maar mijn eigen keuzes maken. Geen afspraken tussendoor proppen zodat ik de bestuurder van de Volkswagen verrot moet schelden. Niet stiekem zuchten omdat mijn moeder een lang verhaal verhaal kwijt moet. Niet met mijn handen door mijn haar omdat ik gefrustreerd ben door de inbox waar geen einde aan lijkt te komen. Maar wat dan wel? Dat is de vraag. Het antwoord wordt steeds duidelijker. Leven op mijn eigen voorwaarden. Werken wanneer ik daar energie voor heb. Niet afhankelijk van de agenda’s van anderen, en ook niet van die van mezelf.


Ik wil vandaag weer vanaf ‘0’ beginnen, net als kleine Julie. De wereld herontdekken met een open blik en een schuin glimlachje op mijn gezicht. Elk moment luisteren naar wat mijn lichaam me verteld. Datgene doen waar mijn hart sneller van gaat bonzen. Kijken naar wat mij kippenvel bezorgd. Tegelijk opstaan met de zon, en gaan slapen met de maan. Want: vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven.





SHARE YOUR STORY

Heb je vragen, opmerkingen of wil je jouw eigen verhaal delen?

  • Polarsteps
  • Instagram
  • Facebook

©2020 door Happy Society