• Manon

Start before you're ready

Als je ook maar een klein beetje op mij lijkt, dan herken je de volgende gedachtes vast: "eerst nog even (fill in activity X), en dán durf ik het". Of: "nog heel even (insert object Y) optimaliseren, en dán ga ik het online publiceren". Herkenbaar... En of het nu voortkomt uit onzekerheid, perfectionisme of angst: we weten allemaal dat voorafgaand aan die X en Y ook al A t/m W de revue hebben gepasseerd. De "ja maar, ik wil het goed doen" is een excuus om niet die eerste (doodenge) stap te hoeven zetten.


Natuurlijk, ik begrijp als geen ander dat je een bepaalde kwaliteitsstandaard hebt. Of dat 'iets' in je zegt dat het nog niet goed genoeg is. Maar is dat ook echt zo? Laat ik het even op mezelf betrekken. Bij elk nieuw idee, project of blog, speelt Carola weer op. Carola, zo heet dat stemmetje wat op mijn rechterschouder zit en meekijkt bij alles wat ik doe. Niet in stilte helaas, maar als een soort voetbalcommentator die met het verkeerde been uit bed is gestapt. "Kun je dit wel? Moet je eens kijken wat een spelfouten!, wat gaat iedereen hier van zeggen?, zitten ze hier wel op te wachten? Moet je niet eerst nog even dit, dit en dit verbeteren?" Wát een creativiteit-killer is ze ook. Bij het minste of geringste sprankje inspiratie pakt ze met haar miezerige handjes mijn rechteroor vast, en begint kei-hard in mijn gehoorgang te tetteren.


Ik kan met zekerheid stellen dat ik me in de afgelopen jaren me veel te veel door dat stemmetje liet beïnvloeden. De energie was er al uit voordat ik er überhaupt mee begon. En als ik dan tóch besloot om door te zetten, het idee uit te werken, en met mijn vinger boven de 'send-knop' te hangen keek ik nog heel even naar rechts. En daar zat ze dan, Carola, met een zelfingenomen en betuttelend lachje zachtjes 'nee' te knikken. "Je bent nog iets vergeten... en de kleur is nog niet mooi genoeg". Het gevolg? Verstijving, angst, en uiteindelijk het doodbloeden van mijn vertrouwen.


Maar. Hoe. Doe. Je. Dat. Dan. Wel? Let me tell you. In ieder geval, let me tell you wat voor mij werkt.

  • Voed jezelf met fuck-up verhalen van mensen waar je tegenop kijkt. We zijn geneigd om alleen te kijken (of te delen) wat er allemaal goed is, wat een succes is geworden, en hoe gaaf ons leven is op instagram. Maar aan elk goed-gelanceerd product, idee of project zaten áltijd een aantal dikke vette fuck-ups vooraf. Hoe leuk is het om eens aan een collega of mede-ondernemer te vragen wat zijn of haar allergrootste fuck-up was?

  • Onderzoek wie dat stemmetje in jouw hoofd precies is of uit welke personen die is samengesteld. Ben jij dat wel zelf? Of is dat eigenlijk jouw vader die vroeger heel erg kritisch op je was of jouw vriendin die zelf angstig of negatief is en dat op jou projecteert?

  • Denk heel goed na over welke personen in je omgeving je in vertrouwen neemt. Choose your cheerleaders well. Wat voor feedback ga je van die persoon krijgen? En zit je daar wel op te wachten? Heeft diegene écht het beste met je voor, of heb je stiekem de waardering van die persoon nodig terwijl je weet dat je die niet gaat krijgen?

  • Ontvolg of blokkeer (tijdelijk) mensen die je onzeker maken online of op social media. En nee, dat is niet weglopen van je problemen, maar waarom zou je het jezelf moeilijker maken dan nodig is?

  • Knip het op in kleine stapjes. Het beklimmen van de Mount Everest begint ook met 1 stapje vooruit onderaan de berg.

  • Vraag iemand die je vertrouwt om je 'accountable' te houden voor de afspraken die je met jezelf maakt. Een accountabilitypartner kan hier een hele goede oplossing voor zijn, iemand die je juist wel of juist niet goed kent.

Een mooi voorbeeld is misschien wel deze website. Al maanden (of zelfs jaren) liep ik in mijn hoofd met het idee om mijn gedachten, angsten en learnings online te delen. En nooit durfde ik die eerste stap te zetten. Tot ik op een gegeven moment zo zat was van mijn gebrek aan actiemodus, dat ik het in hele hele kleine stapjes ben gaan opknippen. 1. Uitzoeken hoeveel het kost om een website te hosten. (duurde 3 maanden). 2. Een goede naam bedenken (duurde bijna 1 jaar). 3. Een allereerste proefblogje schrijven. (duurde ook ongeveer 2 maanden) etc etc. Maar toen kwamen stap 11, 12 en 13: website bouwen, foto's zoeken, oude blogs online zetten. En die rondde ik alledrie af in 24 uur. Binnen 24 uur had ik ineens een website, met content, met foto's, met een 'over-mij'. Omdat ik al die 10 eerdere kleine stapjes had gezet, waren de stappen daarna ineens heel erg gemakkelijk. De volgende stap: de website daadwerkelijk publiceren duurde vervolgens weer 3 maanden. Dat was even een enge. En het plaatsen op socials hélemaal. Maar: omdat ik elke keer die 'yes-momentjes' had gehad bij alle stappen daarvoor bouwde ik een vertrouwen in mezelf op.


Goed, een lang verhaal kort. Het begint naar mijn inziens met inzicht. Inzicht in wat er zich in je hoofd afspeelt op het moment dat je merkt dat je vastloopt of dat je van jezelf inziet dat je uuuuuren besteed aan het "perfectioneren" van jouw idee. Want het zal nooit perfect zijn. En je zult er nooit 100% klaar voor zijn. En je zult altijd de wat-alsjes en ja-maren in je achterhoofd houden. Je zult sowieso een fuck-up maken. En er zullen altijd nog dingen 'beter' kunnen.


Maar als je nu geen actie onderneemt, hoe klein dan ook, dan zul je jezelf daar volgende week, maand of jaar keihard om tegen je kop willen slaan. Hang met die vinger boven de send-knop en overschreeuw die angst: "start before you're ready!"





SHARE YOUR STORY

Heb je vragen, opmerkingen of wil je jouw eigen verhaal delen?

  • Polarsteps
  • Instagram
  • Facebook

©2020 door Happy Society