• Manon

Travel stories - Hypothetisch gezien

Zoooooo hallo!


Dat was een flinke cliffhanger hè? Na mijn vorige blog liet ik jullie vast een ietsjepietsje verdwaasd achter. Maar ja, it is what it is. Soms is alles zonnig, vrolijk en wil je van de daken schreeuwen hoe gelukkig je bent, en soms zijn er momenten dat je je met een reep chocolade onder de dekens van je bed wil verstoppen. En that's life. Never a dull moment :-)


Ik voelde me al even wat minder, en twee dagen na de blog kwam ik erachter wat de grootste veroorzaker was. Namelijk: de stad Lissabon. Niet zozeer dat Lissabon an sich een vervelende stad is om in te zijn. Absoluut niet zelfs. Maar wel voor mij persoonlijk om daar voor een langere tijd te verblijven. Het voelde van de ene kant stil en verlaten, zo zonder al die toeristen, maar van de andere kant ook krap en benauwend. Ik ben nou eenmaal niet zo'n 'little-girl-in-the-big-city' type of girl. Ik heb altijd geroepen: leuke stad hoor Amsterdam, maar voor max 3 dagen. Ik zou er nooit kunnen wonen. En dat geldt dus ook voor Lissabon, of enkele andere grote stad for that matter. De drukte, het lawaai, de met uitlaatgassen-vervulde lucht, dat is even leuk. Maar uiteindelijk ga ik gewoon heel goed op een beetje ruimte, frisse lucht, en met voorkeur ook nog de zee in de buurt. Maar goed, dit was dus een flinke bevestiging van dat gevoel. Dus, tijd voor actie. Tijd om te gaan verkassen.


Portimão it is! Of specifieker gezegd: Praia da Rocha. Een kustplaatsje die groot genoeg is dat je er alle faciliteiten kunt vinden, maar toch klein genoeg om ook lekker kneuterig te voelen. In Lissabon pakte ik al m'n zooi weer in m'n backpack, stapte zondag in de bus en 3,5 uur later kwam ik aan in Portimao. Ik boekte een lekker appartementje tot de 19de omdat ik de 20ste van oktober weer terug naar Nederland zou vliegen. En zou is dikgedrukt, maar dat vertel ik jullie zo ;-) Het appartement is heerlijk, ruim, met grote ramen die helemaal open kunnen naar het balkon, en ik voelde me alsof ik letterlijk weer adem kon halen. Ik spreek meteen met Jody en Sander af die avond, zij waren een van de tipgevers m.b.t. Portimao, en we belandden in een indiaans restaurantje. Na mijn buik helemaal vol rijst en curry te hebben gepropt, loop ik met een big smile weer naar het huisje en val ik voldaan in slaap.


De volgende ochtend werd ik wakker en kon ik eigenlijk nog niet helemaal geloven dat ik nu hier zat. En dan zit er maar 1 ding op: hup, bikini en slippers aan, op naar het strand voor een ochtendduik. God-tering-jantje wat is het zeewater koud! En verfrissend! Ik voelde de zwaarte van Lissabon en de krapte van mijn ieniemini-kamertje daaro van me afglijden. En terwijl ik me even liet opdrogen aan de warme zonnestralen op het strand bekroop me al een stiekeme gedachte: wat als ik nou.....


Goed, los van het feit dat ik die ochtend was opgestaan alsof ik op een life-long vakantie was aangekomen, was het eigenlijk gewoon een reguliere maandagochtend en hoog tijd om weer flink aan het werk te gaan. Maandag en dinsdag besteedde ik dan ook vooral de tijd aan e-mails, opdrachten en al van dat zulk leuks. Het was dinsdag tegen een uur of 15:00 dat ik even in mijn agenda voor de komende weken keek en mijn hart naar mijn schoenen zonk. Het was morgen al woensdag. En woensdag betekent dat deze week bijna voorbij is. En dat betekent dat ik dan na deze week nog maar 1 week in Portugal ben. Noooooooo. Ik sloeg mezelf tegen m'n kop; heb ik twee weken zitten sakkereju'en in Lissabon, heb ik de smaak nu eindelijk te pakken en moet ik alweer naar huis. Op een soort van automatische piloot grepen mijn handen mijn telefoon, tikte op het 'airbnb' icoontje en begon ik rond te zoeken waar ik eventueel iets zou kunnen boeken om hier langer te blijven. Hypothetisch gezien dan he. Want uiteraard ga ik gewoon de 20ste weer naar huis. En Hypothetisch gezien zou je kunnen zeggen dat ik drie kwartier later een ander appartement stond te bezichtigen, ondertussen bellend met Transavia of ik (nogmaals hypothetisch gezien) mijn vlucht zou kunnen verzetten. En voordat ik het wist (echt waar mam, ik kon hier helemaal niets aan doen! het gebeurde gewoon ineens) was het definitief: ik blijf hier tot 12 november. 1 of 2 of 3 vreugdedansjes in de woonkamer later plof ik neer op de bank met een glas wijn en een pastel de nata, terwijl ik zachtjes mijn intuitie een shitload aan complimenten geef over het feit dat ze het van de controlroom in mijn hoofd wist te winnen. For now, dan. Maar daar vertel ik jullie vast in een volgend blog weer over :-)


Tchau!





SHARE YOUR STORY

Heb je vragen, opmerkingen of wil je jouw eigen verhaal delen?

  • Polarsteps
  • Instagram
  • Facebook

©2020 door Happy Society