• Manon

Volle hoofden, zware schouders, lege harten

Zondag 1 december. We eten samen taco’s en kletsen daarna wat onder het genot van een kop koffie. Opa, Oma, Oom, Tante, Mama, Papa, B. (4) en T. (1). Opeens wordt er heel hard op het raam geklopt. “Zwarte piet!”, roept B., en hij rent naar de voordeur. Een enorme stapel kado’s staat voor de deur. Een oerkreet klinkt uit het kleine lijfje van de kleuter. Met stoom uit de oren wordt het papier van de pakjes af gerukt. Volgende! Nog een! Deze is ook van mij! Met een enorme stapel aan dure lego, takelwagens en chocoladeletters hijgt het mannetje uit. T. speelt met een propje papier.

Ondertussen denk ik aan het filmpje die zaterdag op het internet opdook: Black Friday in Amerika. Duizenden mensen wurmen zich als een kudde bisons door de deur van een grote winkelketen. Mensen die ruzie maken, elkaar de koppen inslaan voor de nieuwste elektronische snufjes. Haren trekken, kleren scheuren, vervloekingen galmen tegen de grijze muren. KOOP. NU. KORTING.


Als spullen ons gelukkig zouden maken, waarom veranderen we dan in bloeddorstige hebberige monsters bij het aanzien ervan? We gooien onze euro’s met bakken tegelijk naar de winkelgiganten, die euro’s waar we zo ontzettend hard voor moeten werken. Onze huizen vol spullen, onze armen vol sieraden en onze broekzakken vol met elektrische apparaten. Volle hoofden, zware schouders, lege harten.


Ik denk na over mijn spullen. Ons huis wat eerder leeg dan vol is. Maar met spullen waar ik ontzettend blij van wordt. Alles heeft een doel, een betekenis of een herinnering. De rest is overbodig; maakt intussen een ander blij of staat nog op haar nieuwe eigenaar te wachten bij de kringloop. Een nieuwe aankoop wordt weloverwogen. En twee keer per jaar gaat volledig de bezem erdoor met het boek van Marie Kondo in mijn hand. Ik herlees ‘verlangen naar minder’ van Jelle Derckx, en de boeken van Dennis Storm en The Minimalists. En dat opruimen, écht opruimen, was een proces van jaren, waarin ik elke keer een stapje verder ging. Af en toe moet ik mezelf weer herinneren aan deze idealistische vorm van leven. “People need to be reminded more often than they need to be instructed”, aldus Steven Zwerink. Dus af en toe ga ik weer even terug naar de basis en kijk met een open en nieuwsgierige blik naar mijn spullen. Vooral als ik dan weer met mijn backpack van 60 liter groot en 11 kilo licht op reis ga, besef ik me dat ik helemaal niets mis van wat ik op dat moment heb achtergelaten. Geef mij maar een hart vol herinneringen in plaats van een huis vol spullen.






SHARE YOUR STORY

Heb je vragen, opmerkingen of wil je jouw eigen verhaal delen?

  • Polarsteps
  • Instagram
  • Facebook

©2020 door Happy Society